Bitwa pod Kremoną (koniec października 69 n.e.) — Armia Witeliusza, której wódz Cecyna siedział w kajdanach, starła się z legionami Antoniusza Prymusa na drodze z Bedriacum do Kremony. Bitwa trwała całą noc; księżyc świecił Flawiuszom w plecy.
Pożar Kapitolu (19 grudnia 69 n.e.) — Gdy żołnierze i lud nie pozwolili Witeliuszowi abdykować, Flawiusz Sabinus z garstką ludzi i z bratankiem Domicjanem zamknął się na Kapitolu. 19 grudnia witeliańczycy zaatakowali; świątynia Jowisza Najlepszego i Największego, zbudowana jeszcze przez królów i odbudowana po pożarze z 83 p.
Bitwa pod Akcjum (2 września 31 p.n.e.) — Oktawian wypowiedział wojnę nie Antoniuszowi, lecz Kleopatrze, żeby uniknąć wrażenia kolejnej wojny domowej. W bitwie Kleopatra odpłynęła, a Antoniusz poszedł za nią.
Koń Incitatus (37–41 n.e.) — Incitatus był ulubionym koniem Kaliguli. Swetoniusz opisuje marmurową stajnię, żłób z kości słoniowej, purpurowe derki, naszyjnik z kamieni i dom z niewolnikami; pisze też, że mówiono o zamiarze zrobienia go konsulem (Kaligula 55).
Śmierć Brytanika (luty 55 n.e.) — Brytanik, rodzony syn Klaudiusza, umarł nagle na uczcie w pałacu. Tacyt opisuje to jako otrucie, a Neron tłumaczył, że chłopiec miał padaczkę (Roczniki 13.
Most z okrętów w Baje (ok. 39 n.e.) — Kaligula kazał zbudować most z okrętów handlowych między Baje a Puteoli, długi na około pięć kilometrów, i przejechał nim dwa dni: pierwszego konno, w wieńcu z dębowych liści i złotym płaszczu, drugiego rydwanem (Swetoniusz, Kaligula 19; Dion 59. 17; Józef Flawiusz, Dawne dzieje 19.
Testament Cezara (marzec 44 p.n.e.) — Po zamachu otwarto testament Cezara. Trzy czwarte majątku zapisał Gajuszowi Oktawiuszowi, wnukowi swojej siostry, resztę Lucjuszowi Pinariuszowi i Kwintusowi Pediuszowi.
Zabójstwo Agrypiny (marzec 59 n.e.) — W marcu 59 roku Neron zaprosił matkę do Bajów i dał jej okręt, który miał się rozpaść. Okręt nie zatonął, a Agrypina uciekła wpław.
Powstanie Windeksa (marzec 68 n.e.) — W marcu 68 roku Windeks zbuntował się w Galii, a wkrótce potem Galba w Hiszpanii (Swetoniusz, Neron 40–42). Neron przez osiem dni nie odpowiadał na wieści z Galii.
Śmierć Nerona (9 czerwca 68 n.e.) — Neron uciekł nocą z pałacu do willi wyzwoleńca Faona i tam odebrał sobie życie z pomocą sekretarza Epafrodyta (Swetoniusz, Neron 47–49; Dion 63. 27–29).
Obwołanie Klaudiusza cesarzem (24–25 stycznia 41 n.e.) — Dwudziestego czwartego stycznia 41 roku zginął Kaligula. Według Swetoniusza Klaudiusz ukrył się za zasłoną, a żołnierz zobaczył jego stopy, wyciągnął go i obwołał cesarzem (Klaudiusz 10).
Podbój Brytanii (43 n.e.) — W 43 roku Klaudiusz wyruszył do Brytanii. Dion opisuje bitwę i zdobycie Camulodunum (60.
Wesele Messaliny i Syliusza (jesień 48 n.e.) — Jesienią 48 roku, gdy Klaudiusz był w Ostii, Messalina miała zawrzeć „ślub” z Gajuszem Syliuszem. Wyzwoleniec Narcyz ujawnił to cesarzowi i przejął na jeden dzień dowództwo nad gwardią (Tacyt, Roczniki 11.
Ślub Klaudiusza i Agrypiny (49 n.e.) — Po śmierci Messaliny wyzwoleńcy spierali się, kto będzie nową żoną cesarza. Wygrała Agrypina, córka Germanika (Tacyt, Roczniki 12.
Śmierć Germanika (październik 19 n.e.) — Germanik umarł w Antiochii w październiku 19 roku, nie mając jeszcze trzydziestu czterech lat. Tacyt pisze, że przed śmiercią zerwał z Pizonem i prosił żonę, by w Rzymie nie drażniła silniejszych od siebie (Roczniki 2.
Proces Pizona (20 n.e.) — W 20 roku senat sądził Gnejusza Pizona. Zanim zapadł wyrok, Pizona znaleziono martwego.
Pierwsza bitwa pod Bedriacum (połowa kwietnia 69 n.e.) — Wbrew radzie Swetoniusza Paulinusa, by czekać na legiony znad Dunaju, Oton kazał uderzyć i sam odjechał do Brixellum. Jego wojsko maszerowało z taborami wąską drogą wśród winnic, pozdrowiło wroga na fałszywą wieść o zdradzie i zostało rozbite (Tacyt, Dzieje 2.
Proklamacja Galby (wiosna 68 n.e.) — Wiosną 68 roku, po listach Windeksa i przechwyconym rozkazie Nerona, Galba wszedł na trybunał w Nowej Kartaginie i dał się obwołać przez żołnierzy. Przyjął tylko tytuł legata senatu i ludu rzymskiego (Swetoniusz, Galba 10).
Rzeź marynarzy pod Rzymem (68 n.e.) — Pod Rzymem, według Plutarcha pięć kilometrów od bram, drogę Galbie zastąpili marynarze, których Neron zrobił legionistami. Żądali orła i sztandarów.
Zamach na Galbę (15 stycznia 69 n.e.) — Rano 15 stycznia 69 roku Oton opuścił ofiarę Galby na umówione hasło i pod złotym kamieniem milowym obwołało go cesarzem dwudziestu trzech żołnierzy. Plotka o jego śmierci wywabiła Galbę z pałacu.
Czarna uczta (ok. 89 n.e.) — Kasjusz Dion opisuje, jak Domicjan zaprosił nocą najważniejszych senatorów i rycerzy do sali czarnej od sufitu po posadzkę. Przy każdym gościu stała płyta z jego imieniem i lampka jak w grobowcu, potrawy podano jak na ofiarach dla zmarłych, a cesarz mówił tylko o śmierci.
Erupcja Wezuwiusza (79 n.e. (24 sierpnia albo 24 października)) — Około pierwszej po południu nad górą wyrosła chmura w kształcie pinii. Przez kilkanaście godzin na Pompeje padał pumeks, nocą lawiny gorącego gazu zniszczyły Herkulanum, rano drugiego dnia dotarły do Pompejów i Stabii.
Otwarcie amfiteatru Flawiuszów (80 n.e.) — Swetoniusz pisze o pięciu tysiącach dzikich zwierząt jednego dnia, Dion o dziewięciu tysiącach w całych igrzyskach. Tytus rzucał widzom drewniane kulki z wypisanymi darami, a Marcjalis opisał walkę Priskusa i Werusa, których cesarz zwolnił obu.
Wojny dackie Domicjana (85–89 n.e.) — Dakowie przeszli Dunaj i zabili namiestnika Mezji. Prefekt gwardii Korneliusz Fuskus, wysłany przeciw królowi Decebalowi, zginął, a jego armia została rozbita.
Bunt Antoniusza Saturninusa (początek 89 n.e.) — Lucjusz Antoniusz (u badaczy Saturninus), namiestnik Germanii Górnej, zbuntował się przeciw Domicjanowi. Swetoniusz pisze, że w godzinie bitwy Ren nagle puścił lody i Germanie nie mogli przejść na pomoc.
Damnatio memoriae Domicjana (96 n.e.) — Zaraz po zamachu senatorowie na oczach wszystkich zrywali tarcze i wizerunki zmarłego cesarza i uchwalili, że jego imię ma zniknąć z napisów w całym państwie. Dion dodaje, że złote i srebrne posągi przetopiono, a łuki wzniesione na jego cześć zburzono.
Oblężenie Jotapaty (67 n.e., 47 dni) — W 67 roku Wespazjan oblegał Jotapatę, twierdzę w Galilei, której bronił Józef, syn Macieja. Miasto broniło się 47 dni.
Oblężenie Masady (wiosna 73 albo 74 n.e.) — Ostatni akt wojny żydowskiej. Masadę, twierdzę Heroda na samotnej skale nad Morzem Martwym, trzymali sykariusze Eleazara ben Jaira.
Triumf Flawiuszów (71 n.e.) — Senat przyznał ojcu i synowi osobne triumfy, a oni odbyli jeden. Niesiono złoto, rusztowania z obrazami wojny i łupy ze Świątyni: stół, świecznik i księgę Prawa.
Zburzenie Jerozolimy (kwiecień–wrzesień 70 n.e.) — Oblężenie zaczęło się w czasie Paschy, gdy w mieście byli pielgrzymi. Rzymianie zdobyli dwa mury, otoczyli miasto własnym murem i wzięli twierdzę Antonię.