Koń Incitatus (37–⁠41 n.e.)

Incitatus był ulubionym koniem Kaliguli. Swetoniusz opisuje marmurową stajnię, żłób z kości słoniowej, purpurowe derki, naszyjnik z kamieni i dom z niewolnikami; pisze też, że mówiono o zamiarze zrobienia go konsulem (Kaligula 55). Dion dodaje, że cesarz zapraszał konia na kolacje, przysięgał na jego życie, obiecał mu konsulat i uczynił go swoim współkapłanem (59.14, 59.28).

Nie ma dowodu, że koń został konsulem. Winterling widzi w tym kpinę z senatu, Woods przypuszcza, że żart wyrósł z mylnego odczytania imienia senatora Asyniusza Celera, a van Nispen przypomina starą tradycję hołdów dla koni.