W łaskach czterech cesarzy

Lucjusz Witeliusz, mistrz pochlebstwa na dworach Kaliguli i Klaudiusza, i jego syn Aulus, któremu Galba dał armię nad Renem.

Transkrypcja

To jest Aulus Witeliusz.

Nad nim jego ojciec, Lucjusz: trzy razy konsul, namiestnik Syrii. I mistrz pochlebstwa.

Lucjusz pierwszy oddaje Kaliguli cześć jak bogu: podchodzi z zasłoniętą głową i pada przed nim na twarz.

Prosi Messalinę, by pozwoliła mu zdjąć jej sandał. I nosi go potem pod togą.

To jego mowa w senacie pozwoliła Klaudiuszowi poślubić bratanicę.

Syn uczy się od ojca. Z Klaudiuszem gra w kości.

Z Kaligulą dzieli pasję do wyścigów rydwanów.

A gdy Neron udaje, że nie chce śpiewać w teatrze,

Aulus przyprowadza go z powrotem. Niby w imieniu ludu.

W łaskach trzech cesarzy zostaje konsulem i prokonsulem Afryki. Rządzi tam uczciwie.

Pod koniec sześćdziesiątego ósmego roku czwarty cesarz, Galba, szuka dowódcy nad Renem.

Wybiera Aulusa Witeliusza.

Wszyscy są zaskoczeni.