Brytanik (żył 41–⁠55 n.e.)

Brytanik urodził się w pierwszym roku rządów Klaudiusza. Początkowo nazywano go Germanikiem, a imię Brytanik dostał po podbojach w Brytanii w latach 43–44. Był formalnym następcą cesarza do 50 n.e., kiedy Klaudiusz adoptował Nerona.

Tacyt opisuje, jak na saturnaliach Neron, wylosowany królem zabawy, kazał mu śpiewać, a chłopak zaśpiewał wiersze o wygnaniu z domu ojca i zyskał współczucie.

Zmarł nagle w 55 n.e. na uczcie. W tradycji uchodzi za otrutego na rozkaz Nerona; Tacyt, Swetoniusz i Dion opisują to jako otrucie, ale żaden z nich nie był świadkiem. Wychowywał się razem z Tytusem; Swetoniusz pisze, że Tytus podobno skosztował napoju z jego kubka i długo chorował.