Flawiusz Sabinus (prefekt Rzymu; zm. 69 n.e.)

Przez lata miał większą pozycję i majątek niż młodszy brat. W kwietniu 69 n.e. jako prefekt miasta odebrał od żołnierzy przysięgę na Witeliusza. W grudniu negocjował z nim abdykację; świadkami rozmów byli Kluwiusz Rufus i poeta Syliusz Italikus.

Gdy żołnierze i lud nie pozwolili Witeliuszowi ustąpić, Sabinus zamknął się na Kapitolu. 19 grudnia witeliańczycy zdobyli wzgórze, a świątynia Jowisza spłonęła. Sabinus zginął przed pałacem, a jego ciało rzucono na schody Gemońskie. Tacyt chwali jego uczciwość i trzydzieści pięć lat służby.