Józef Flawiusz (ur. 37/38, zm. ok. 100 n.e.)

W 67 roku bronił Jotapaty przez 47 dni. Po jej upadku poddał się i według własnej relacji zapowiedział Wespazjanowi i Tytusowi władzę. W 69 roku, gdy Wespazjan został cesarzem, przecięto mu łańcuch.

Pod Jerozolimą był tłumaczem i rzecznikiem Tytusa. Potem zamieszkał w Rzymie pod opieką Flawiuszów i napisał „Wojnę żydowską” oraz „Dawne dzieje Żydów”. To główne źródło o wojnie 66–74 i o zamachu na Kaligulę.

Badacze czytają go ostrożnie: opisuje siebie korzystnie i pisze dla dynastii, której zawdzięczał życie. Archeologia Masady potwierdza jednak w głównych sprawach jego opis oblężenia.