Lucjusz Werginiusz Rufus (I w. n.e.)
W 68 roku legiony Werginiusza rozbiły pod Vesontio armię Windeksa. Żołnierze wołali do niego „Cezarze” i „Auguście”, a on kazał zetrzeć te słowa ze sztandaru i oddał wybór cesarza senatowi i ludowi (Kasjusz Dion 63.25). Dion pisze, że odmową zdobył większe imię, niż gdyby władzę przyjął.
W kwietniu 69 roku był w obozie Otona w Brixellum. Po śmierci Otona żołnierze znów proponowali mu władzę. Według Plutarcha odpowiedział, że szaleństwem byłoby przyjąć po klęsce to, czego odmówił po zwycięstwie, i wymknął się tylnymi drzwiami (Plutarch, Oton 18; Tacyt, Dzieje 2.51).
_01.jpg){kind=link}