Marek Salwiusz Oton (32–⁠69 n.e.)

Oton był jednym z najbliższych towarzyszy Nerona. Uwiódł Poppeę, wówczas żonę Rufriusza Kryspinusa, i namówił ją do odejścia od męża (Plutarch, Galba 19; Tacyt, Roczniki 13.45). Gdy cesarz zapragnął jej dla siebie, Oton został namiestnikiem Luzytanii, co Swetoniusz nazywa zesłaniem pod pozorem zaszczytu. Rządził tam dziesięć lat z umiarem i uczciwością (Swetoniusz, Oton 3; Tacyt, Roczniki 13.46). Dion pisze, że kiedyś zapowiedział Neronowi, że ten zobaczy go Cezarem, a Neron odparł, że nie zobaczy go nawet konsulem (61.11).

W 68 roku jako pierwszy namiestnik poparł Galbę i liczył na adopcję. Gdy Galba wybrał Pizona, Oton przekupił część gwardii. 15 stycznia 69 roku pretorianie obwołali go cesarzem, a Galba i Pizon zginęli na Forum.

Pozwalał nazywać się Neronem i przywrócił posągi Poppei (Tacyt, Dzieje 1.78). Wojnę z Witeliuszem przegrał w bitwie pod Bedriacum, choć sam w niej nie walczył. Miał jeszcze wojsko, ale zakończył wojnę, żeby nie ginęli Rzymianie. 16 kwietnia 69 roku odebrał sobie życie w Brixellum. Tacyt pisze, że dwoma czynami, haniebnym i wspaniałym, zasłużył na tyle samo hańby co sławy (Dzieje 2.50).