Oblężenie Masady (wiosna 73 albo 74 n.e.)

Ostatni akt wojny żydowskiej. Masadę, twierdzę Heroda na samotnej skale nad Morzem Martwym, trzymali sykariusze Eleazara ben Jaira. Namiestnik Flawiusz Silwa otoczył skałę murem i obozami, a z X legionem usypał rampę na naturalnym grzbiecie zwanym Białym Cyplem. Na rampie stanęła wieża okuta żelazem, taran rozbił mur, a drugi mur obrońców, z drewna i ziemi, Rzymianie podpalili; Józef pisze, że wiatr najpierw pchał ogień na nich, a potem się odwrócił. Według Józefa obrońcy wybrali śmierć zamiast niewoli: zginęło dziewięćset sześćdziesiąt osób, przeżyły dwie kobiety i pięcioro dzieci. Józef podaje dzień, piętnasty ksantikos, ale nie rok, stąd spór: 73 czy 74. Wydarzenie z odcinka o Wespazjanie, rozdział „Twierdza na skale”.