Witeliusz (żył 15–⁠69 n.e.; cesarz 69 n.e.)

Syn Lucjusza Witeliusza, dworzanina Kaliguli i Klaudiusza. Bywał na dworach trzech cesarzy, był konsulem i uczciwym prokonsulem Afryki. Pod koniec 68 n.e. Galba wysłał go do Germanii Dolnej; na początku 69 n.e. legiony obwołały go cesarzem. Jego wodzowie pokonali Otona pod Bedriacum, a w kwietniu senat uznał jego władzę.

Rozwiązał gwardię pretoriańską Otona i utworzył nową z legionistów znad Renu. Źródła zgodnie opisują jego zamiłowanie do uczt; Tacyt i Kasjusz Dion podają sumę dziewięciuset milionów sesterców. Od lipca legiony Wschodu i znad Dunaju przechodziły na stronę Wespazjana. Pod Kremoną jego armia przegrała, a 18 grudnia próbował abdykować.

19 grudnia spłonął Kapitol, 20 grudnia wojska Flawiuszów weszły do Rzymu. Witeliusz zginął na schodach Gemońskich. Miał 54 lata; Tacyt i Swetoniusz piszą o 57. roku życia. Jego obraz w źródłach ukształtowali zwycięzcy.