Worek na pościel — Cezar III: Idy marcowe
Aleksandria, rok 48. Cezar wchodzi do miasta z garstką ludzi, bo reszta wojska dopiero płynie. Przez kilka dni udaje spokój: spaceruje po ulicach, podziwia budowle, słucha filozofów w tłumie. Pałac jest jednak pułapką.
Trzynastoletni król Ptolemeusz XIII panuje pod okiem trzech dorosłych: eunucha Potejnosa, który zarządza skarbem, wodza Achillasa i nauczyciela Teodotosa, tego od rady, jak zabić Pompejusza. Jego starsza siostra Kleopatra, która miała rządzić razem z nim, została wygnana i zbiera siły poza stolicą.
Potejnos obraża Cezara na każdym kroku. Żołnierzom kazał wydawać najgorsze zboże: niech jedzą, co cudze. Na królewskich ucztach podaje się na glinie i drewnie, bo rzekomo Cezar zabrał całe złoto i srebro na poczet długu. Ojciec króla był winien Cezarowi siedemnaście i pół miliona drachm, z czego Cezar część darował, a teraz żąda dziesięciu milionów na wojsko. Gdy Potejnos radzi mu wyjechać i zająć się wielkimi sprawami, a pieniądze obiecuje wypłacić później z podziękowaniem, Cezar odpowiada, że nie potrzebuje egipskich doradców. I potajemnie posyła po Kleopatrę.
Kleopatra ma około dwudziestu jeden lat. Bierze ze sobą tylko jednego przyjaciela, Apollodorosa z Sycylii. O zmierzchu wsiadają do małej łodzi i dobijają do pałacu. Wejść niezauważenie nie sposób, więc Kleopatra kładzie się wzdłuż w worku na pościel. Apollodoros zawiązuje go sznurem i niesie do Cezara. Ten fortel, pisze Plutarch, jako pierwszy zdobył Cezara, bo Kleopatra pokazała się jako śmiała kokietka. Dywan, który znasz z filmów, to późniejsza wersja. U Plutarcha jest worek.
Dion pisze, że była olśniewająco piękna i miała czarujący głos. Osgood przypomina, że nie chodziło tylko o uczucia: Kleopatra potrzebowała okrętów, zboża i wojska, a Cezar pieniędzy na wojnę domową.
Rano Cezar sprowadza Ptolemeusza i próbuje pogodzić rodzeństwo. Chłopiec rozumie, że siostra jest już w pałacu. Wybiega do ludzi, krzycząc o zdradzie, zrywa z głowy diadem i rzuca go na ziemię. Aleksandria wrze. Cezar wychodzi do tłumu, odczytuje testament ich ojca, który kazał im rządzić razem pod opieką Rzymu, i oddaje władzę obojgu. Cypr przyznaje ich młodszemu rodzeństwu: siostrze Arsinoe i bratu, również Ptolemeuszowi.
Na uczcie pojednania golibroda Cezara, najbojaźliwszy człowiek na świecie, który podsłuchiwał wszędzie, odkrywa, że Achillas i Potejnos knują spisek. Cezar otacza salę strażą i każe zabić Potejnosa. Achillas ucieka do wojska i wszczyna wojnę.
Walka o Aleksandrię trwa miesiącami. Wrogowie zatamowują kanały i Cezar zostaje bez wody. Gdy próbują odciąć mu okręty, odpiera ich ogniem, a pożar przenosi się z doków dalej i, jak pisze Plutarch, niszczy wielką bibliotekę. Dion mówi o tym ostrożniej: tak opowiadano. Ile naprawdę spłonęło, nie wiemy. Pewnego dnia na Faros Cezar skacze z falochronu do łodzi, a gdy ta tonie, rzuca się do morza. Płynie, trzymając w jednej ręce dokumenty nad wodą. Aleksandryjczycy zdobywają jego płaszcz i wieszają go jako trofeum. Ptolemeusz XIII ginie po bitwie nad Nilem: Dion pisze, że utonął w rzece podczas ucieczki, a Plutarch tylko, że król zniknął.
Cezar spędza w Egipcie dziewięć miesięcy. Kleopatra zostaje królową, formalnie razem z młodszym bratem. Cezar płynie z nią w górę Nilu na czterystu okrętach i, jak pisze Swetoniusz, doszedłby niemal do Etiopii, gdyby żołnierze nie odmówili. Wkrótce po tym Kleopatra rodzi syna, którego Aleksandryjczycy nazywają Cezarionem. Czy Cezar był ojcem? Antoniusz powiedział później w Senacie, że Cezar uznał chłopca za syna. Przyjaciel Cezara, Oppiusz, napisał całą księgę, żeby dowieść, że nie.
Dziewięć miesięcy to bardzo długo. Rzym nikim nie rządzi, a w Azji Farnakes, syn Mitrydatesa, wygrywa bitwy z rzymskimi namiestnikami. Cezar zostawia w Aleksandrii trzy legie i królową. Jedzie dalej.