Eleazar ben Jair (zm. 73 albo 74 n.e.)

Portret mumijny mężczyzny z rzymskiego Egiptu (koniec I w. n.e.): malowidło na drewnie. Wyobrażenie epoki; portret tej postaci się nie zachował.

Przywódca sykariuszy, radykalnego stronnictwa powstania, które za wrogów uważało nawet Żydów skłonnych do ugody z Rzymem. Józef Flawiusz pisze, że był potomkiem Judy Galilejczyka, który kiedyś namawiał rodaków, by nie płacili Rzymowi podatków. Sykariusze opanowali Masadę, twierdzę Heroda nad Morzem Martwym, i trzymali ją jeszcze po upadku Jerozolimy. Gdy namiestnik Flawiusz Silwa usypał rampę i rozbił mur, obrońcy wybrali śmierć zamiast niewoli. Józef wkłada Eleazarowi w usta dwie wielkie mowy; badacze uważają je za kompozycję historyka, bo antyczni autorzy pisali mowy za swoich bohaterów. Przeżyły tylko dwie kobiety i pięcioro dzieci ukrytych w podziemiach. Występuje w odcinku o Wespazjanie, w rozdziale „Twierdza na skale”.

Powiązane

Artykuły

Źródła

Ucz się w aplikacji