Serwiusz Sulpicjusz Galba (3 p.n.e.–69 n.e.)

Galba pochodził ze starego rodu Sulpicjuszy i był prawnukiem Katulusa (Swetoniusz, Galba 2–3). Za Kaliguli dowodził legionami nad Renem, za Klaudiusza rządził Afryką, a od około 60 roku Hiszpanią Tarrakońską.

Wiosną 68 roku w Nowej Kartaginie dał się obwołać przez żołnierzy, ale nazwał się tylko legatem senatu i ludu rzymskiego (Swetoniusz, Galba 10). Po śmierci Nerona senat uznał go cesarzem. Odmówił gwardii pieniędzy obiecanych w jego imieniu przez prefekta Nimfidiusza: „Zwykłem żołnierzy zaciągać, nie kupować” (Tacyt, Dzieje 1.5; Kasjusz Dion 64.3).

1 stycznia 69 roku zbuntowały się legiony Germanii Górnej, a nazajutrz Germania Dolna obwołała Witeliusza. Galba adoptował Pizona Licyniana, nie obiecując żołnierzom niczego. 15 stycznia gwardia obwołała Otona, a Galba zginął na Forum przy Jeziorze Kurcjusza. Jego ostatnie słowa źródła podają w kilku wersjach. Tacyt pisze, że wszyscy uznaliby go za zdolnego do władzy, gdyby nie zaczął rządzić (Dzieje 1.49).