Klaudiusz (żył 10 p.n.e.–54 n.e.)

Klaudiusz urodził się w Lugdunum (Lyon). Kulawy i jąkający się, przez rodzinę uważany za niezdolnego do rządów, został cesarzem w 41 n.e. po zabójstwie Kaliguli: według Swetoniusza gwardzista znalazł go za zasłoną i obwołał cesarzem.

Rządził sprawnie: w 43 n.e. najechał Brytanię, rozbudował port w Ostii i awansował administratorów spoza senatu, za co wrogo opisywała go senatorska historiografia. Miał cztery żony, wśród nich Messalinę, a w 49 n.e. poślubił bratanicę Agrypinę. W 50 n.e. adoptował jej syna Nerona.

Zmarł 13 października 54 n.e. Według wielu źródeł został otruty, lecz źródła nie zgadzają się, kto i kiedy, a część badaczy dopuszcza śmierć naturalną. Pod jego rządami Wespazjan walczył w Brytanii.