Wespazjan (panował 69–⁠79 n.e.)

Syn poborcy podatków z kraju Sabinów. Za Klaudiusza walczył w Brytanii, za Nerona dowodził wojną w Judei. 1 lipca 69 roku legiony w Egipcie przysięgły mu jako cesarzowi. Wojnę z Witeliuszem wygrali za niego dowódcy, a on trzymał Egipt i zboże Rzymu.

Rządził dziesięć lat. Podnosił podatki, sprzedawał urzędy i opodatkował nawet mocz z latryn, ale pieniądze szły na odbudowę Kapitolu, Świątynię Pokoju i amfiteatr. Swetoniusz zarzuca mu tylko chciwość. Tacyt pisze, że jako jedyny z dotychczasowych cesarzy zmienił się pod wpływem władzy na lepsze.

Zmarł na gorączkę, próbując wstać, bo „cesarz powinien umierać na stojąco”. Był pierwszym cesarzem, po którym tron objął rodzony syn.