Neron (żył 37–⁠68 n.e.)

Neron urodził się w Antium. W 50 n.e. Klaudiusz adoptował go z namowy Agrypiny, a w 54 n.e. gwardia poparła go jako cesarza. Przez pierwsze lata rządzili za niego Seneka i Burrus. Po zabójstwie matki (59 n.e.) i śmierci Burrusa (62 n.e.) stawał się coraz bardziej autokratyczny.

W lipcu 64 n.e. pożar zniszczył 10 z 14 dzielnic Rzymu (3 doszczętnie). Neron był wtedy w Antium; po powrocie otworzył ogrody dla bezdomnych. Mimo to krążyły pogłoski o jego winie. Po pożarze zbudował Złoty Dom, a winą obarczył chrześcijan. W latach 66–⁠67 n.e. występował w Grecji jako artysta.

W 68 n.e. zbuntowali się Windeks i Galba, a gwardia i senat go opuściły. 9 czerwca 68 n.e. Neron odebrał sobie życie. Wyrzucił z dworu Wespazjana za drzemkę na swoim koncercie.