Domicjan (panował 81–⁠96 n.e.)

Przez jedenaście lat stał w cieniu ojca i brata. Po śmierci Tytusa w 81 n.e. objął władzę i rządził piętnaście lat — najdłużej od Tyberiusza. Swetoniusz przyznaje, że sądził sumiennie i pilnował urzędników. Odbudował Kapitol, wzniósł stadion i nowy pałac na Palatynie, podniósł żołd o jedną trzecią.

Na dworze i w pismach zwracano się do niego „panie i boże”. Sam poprowadził wyprawę na Chattów, jego wodzowie walczyli w Brytanii i nad Dunajem; z królem Daków Decebalem zawarł pokój, płacąc mu pieniędzmi i rzemieślnikami. Po buncie w Germanii w 89 n.e. coraz bardziej bał się spisków: procesy senatorów, wygnanie filozofów, w 95 n.e. stracenie kuzyna Flawiusza Klemensa.

18 września 96 n.e. zginął w sypialni z rąk ludzi własnego pałacu. Senat kazał skuć jego imię z napisów. Żołnierze chcieli go ubóstwić. Cesarzem został Nerwa. Obraz tyrana pochodzi od senatorów, którzy pisali po jego śmierci; badacze oceniają go łagodniej.