Tytus (żył 39–⁠81 n.e.; cesarz 79–81)

Wychowywał się na dworze Klaudiusza razem z Brytanikiem. Za rządów ojca był jego wspólnikiem i prefektem gwardii; Swetoniusz pisze, że rządził nią twardo i kazał zabić Cecynę. Związek z żydowską królową Bereniką budził w Rzymie niechęć.

Jako cesarz nie skazał na śmierć żadnego senatora i karał donosicieli. W ciągu 26 miesięcy przeżył wybuch Wezuwiusza (79), pożar Rzymu i zarazę (80). Otworzył amfiteatr Flawiuszów igrzyskami trwającymi sto dni.

Zmarł na gorączkę w posiadłości rodu w ziemi Sabinów, mówiąc, że żałuje tylko jednej rzeczy. Czego — nie wiadomo. Rok urodzenia jest sporny: Dion podaje 39, Swetoniusz w jednym miejscu 41.