Tyberiusz Juliusz Aleksander (prefekt Egiptu w 69 n.e.) — Józef Flawiusz pisze, że był synem alabarchy Aleksandra, jednego z najznakomitszych Żydów Aleksandrii, i że porzucił religię ojców. Był prokuratorem Judei, potem prefektem Egiptu.
Witeliusz (żył 15–69 n.e.; cesarz 69 n.e.) — Syn Lucjusza Witeliusza, dworzanina Kaliguli i Klaudiusza. Bywał na dworach trzech cesarzy, był konsulem i uczciwym prokonsulem Afryki.
Klaudiusz (żył 10 p.n.e.–54 n.e.) — Klaudiusz urodził się w Lugdunum (Lyon). Kulawy i jąkający się, przez rodzinę uważany za niezdolnego do rządów, został cesarzem w 41 n.
Germanik (żył 15 p.n.e.–19 n.e.) — Germanik był synem Druzusa Starszego, adoptowanym przez Tyberiusza na polecenie Augusta w 4 n. e.
Agrypina Starsza (żyła ok. 14 p.n.e.–33 n.e.) — Agrypina nie władała, lecz była centralną postacią „partii Germanika”: żoną popularnego wodza i matką trzech synów i trzech córek. Tacyt opisuje, jak w 15 n.
Brytanik (żył 41–55 n.e.) — Brytanik urodził się w pierwszym roku rządów Klaudiusza. Początkowo nazywano go Germanikiem, a imię Brytanik dostał po podbojach w Brytanii w latach 43–44.
Marek Juniusz Brutus — Brutus był jednym z przywódców spisku przeciw Cezarowi. Razem z Kasjuszem stanął na czele ponad sześćdziesięciu spiskowców.
Gajusz Kasjusz Longinus — Kasjusz był obok Brutusa przywódcą spisku przeciw Cezarowi. Za nimi poszło ponad sześćdziesięciu spiskowców.
Makron (prefekt gwardii, zm. ok. 38 n.e.) — Makron, właściwie Kwintus Newiusz Kordus Sutoriusz Makron, dowodził gwardią pretoriańską po upadku Sejana. Odczytał w senacie testament Tyberiusza i pomógł Gajuszowi przejąć władzę samemu (Dion 59.
Gajusz Ofoniusz Tygellin (zm. 69 n.e.) — Tygellin został prefektem pretorianów po śmierci Burrusa w 62 roku. Tacyt opisuje go jako człowieka bez wstydu, który wiedział wszystko o tajnych upodobaniach cesarza (Roczniki 14.
Julia Druzylla (zm. 38 n.e.) — Julia Druzylla była jedną z trzech sióstr Kaliguli, córką Germanika i Agrypiny Starszej. Swetoniusz mówi, że wyszła za Lucjusza Kasjusza Longinusa, Dion, że za Marka Lepidusa.
Marek Emiliusz Lepidus (triumwir od 43 p.n.e.) — Lepidus był trzecim triumwirem obok Antoniusza i Oktawiana. Według Plutarcha podczas układania listy skazanych pozwolono mu zabić brata Paulusa, choć niektórzy twierdzą, że wydał go Antoniuszowi i Oktawianowi, którzy domagali się jego śmierci (Antoniusz 19).
Cezarion (ur. ok. 47 p.n.e.) — Plutarch pisze, że wkrótce po wyjeździe Cezara z Egiptu Kleopatra urodziła syna, którego Aleksandryjczycy nazwali Cezarionem. Swetoniusz dodaje, że Antoniusz twierdził w Senacie, iż Cezar uznał chłopca za syna, a przyjaciel Cezara, Oppiusz, napisał księgę, żeby dowieść, że to nieprawda.
Marek Salwiusz Oton (32–69 n.e.) — Oton był jednym z najbliższych towarzyszy Nerona. Uwiódł Poppeę, wówczas żonę Rufriusza Kryspinusa, i namówił ją do odejścia od męża (Plutarch, Galba 19; Tacyt, Roczniki 13.
Milonia Cezonia (żona Kaliguli, zm. 41 n.e.) — Cezonia nie była ani młoda, ani piękna, miała już trzy córki z innego związku, ale Kaligula kochał ją według Swetoniusza bardziej niż pozostałe żony (Kaligula 25). Dion pisze, że poślubił ją, gdy była w ciąży (59.
Gajusz Kalpurniusz Pizon (zm. 65 n.e.) — Pizon pochodził ze znakomitego rodu i cieszył się dobrą opinią, jak pisze Tacyt, z cnoty albo z jej pozoru (Roczniki 15. 48).
Kasjusz Chaerea (trybun gwardii, zm. 41 n.e.) — Kasjusz Chaerea był trybunem kohorty pretoriańskiej, już nie młodym. Według Swetoniusza cesarz kpił z niego, dając mu na hasło dnia „Priapus” albo „Wenus” i podsuwając do pocałunku rękę w obelżywym geście (Kaligula 56).
Ptolemeusz XIII (zm. 47 p.n.e.) — Ptolemeusz XIII objął tron razem z siostrą Kleopatrą, ale doradcy, Potejnos, Achillas i Teodotos, odsunęli ją od władzy. Gdy Pompejusz szukał u niego schronienia, kazali go zabić, licząc na wdzięczność Cezara.
Decimus Brutus (zm. 43 p.n.e.) — Decimus Juniusz Brutus Albinus walczył u boku Cezara w Galii, a Cezar powierzył mu rządy w prowincji. Wpisał go do testamentu jako dziedzica drugiego stopnia.
Gajusz Juliusz Windeks (zm. 68 n.e.) — Windeks rządził częścią Galii jako propretor. Swetoniusz pisze, że Galowie zaczęli bunt pod jego dowództwem (Neron 40).
Tyberiusz Gemellus (wnuk Tyberiusza, zm. ok. 37 n.e.) — Tyberiusz Gemellus był synem Druzusa, wnukiem Tyberiusza, dzieckiem w chwili jego śmierci. Testament Tyberiusza czynił go współspadkobiercą Gajusza, ale konsulowie unieważnili go pod pretekstem, że starzec nie był przy zdrowych zmysłach (Dion 59.
Fulwia (żona Antoniusza, zm. 40 p.n.e.) — Fulwia była żoną Antoniusza. Według Plutarcha razem z Lucjuszem, bratem Antoniusza, najpierw się pokłóciła, a potem wszczęła wojnę z Oktawianem, którą przegrała (Antoniusz 30).
Serwiusz Sulpicjusz Galba (3 p.n.e.–69 n.e.) — Galba pochodził ze starego rodu Sulpicjuszy i był prawnukiem Katulusa (Swetoniusz, Galba 2–3). Za Kaliguli dowodził legionami nad Renem, za Klaudiusza rządził Afryką, a od około 60 roku Hiszpanią Tarrakońską.
Marek Klaudiusz Marcellus (zm. 23 p.n.e.) — Marcellus był synem Oktawii, siostry Augusta. Tacyt pisze, że August podniósł go jako młodzieńca do godności kapłana i edyla kurulnego (Roczniki 1.
Julia Starsza (córka Augusta, zm. 14 n.e.) — Julia była córką Augusta ze związku ze Skrybonią. Wydano ją kolejno za Marcellusa, Agryppę i Tyberiusza (Swetoniusz, August 63).
Arminiusz (zm. 21 n.e.) — Dion nazywa go Armeniusem i opisuje jako towarzysza stołu Warusa, który wraz z Segimerem kierował spiskiem i wojną (56. 19).
Narcyz (wyzwoleniec, zm. 54 n.e.) — Narcyz był wyzwoleńcem i sekretarzem Klaudiusza. Swetoniusz pisze, że senat przyznał jemu i Pallasowi insygnia kwestora i pretora oraz ogromne dary (Klaudiusz 28).
Pallas (zm. 62 n.e.) — Pallas zarządzał skarbem cesarza. Swetoniusz pisze, że senat przyznał mu i Narcyzowi wielkie dary i insygnia urzędów (Klaudiusz 28).
Gajusz Syliusz (zm. 48 n.e.) — Tacyt opisuje Gajusza Syliusza jako konsula wyznaczonego i najprzystojniejszego młodzieńca w Rzymie. Miał nakłaniać Messalinę do jawnego działania i obiecywać, że ją poślubi i zaadoptuje Brytanika (Roczniki 11.
Druzus Młodszy (zm. 23 n.e.) — Druzus Młodszy, syn Tyberiusza, był konsulem razem z ojcem (Dion 57. 20), a po śmierci Germanika Tyberiusz zaczął wynosić go na następcę (Fagan).
Liwilla (zm. 31 n.e.) — Liwilla była siostrą Germanika i żoną Druzusa, syna Tyberiusza. Według Tacyta, który nazywa ją Liwią, Sejan uwiódł ją i wciągnął w plany małżeństwa i władzy (Roczniki 4.
Nimfidiusz Sabinus (zm. 68 n.e.) — Nimfidiusz był prefektem gwardii razem z Tygellinem. Gdy upadek Nerona był przesądzony, namówił pretorian, żeby porzucili cesarza i obwołali Galbę.
Lucjusz Kalpurniusz Pizon Licynian (38–69 n.e.) — Pizon był synem Marka Krassusa i Skrybonii, potomkiem Pompejusza i Krassusa. Dwóch jego braci zabili Klaudiusz i Neron, a on sam spędził lata na wygnaniu (Tacyt, Dzieje 1.
Tytus Winiusz (ok. 12–69 n.e.) — Winiusz dowodził u Galby w Hiszpanii i został jego najbliższym doradcą. Razem z prefektem gwardii Korneliuszem Lakonem i wyzwoleńcem Icelusem tworzył trójkę, którą Rzym przezywał pedagogami cesarza (Swetoniusz, Galba 14).
Lucjusz Werginiusz Rufus (I w. n.e.) — W 68 roku legiony Werginiusza rozbiły pod Vesontio armię Windeksa. Żołnierze wołali do niego „Cezarze” i „Auguście”, a on kazał zetrzeć te słowa ze sztandaru i oddał wybór cesarza senatowi i ludowi (Kasjusz Dion 63.
Gnejusz Juliusz Agrykola (żył 40–93 n.e.) — Jako namiestnik Brytanii prowadził legiony dalej na północ niż ktokolwiek z Rzymian przed nim i wygrał wielką bitwę pod górą Mons Graupius, której położenia dziś nie znamy.
Flawia Domitylla (zesłana w 95 n.e.) — Była żoną konsula Flawiusza Klemensa, kuzyna cesarza, i matką dwóch chłopców, których Domicjan wyznaczył na następców. W 95 n.
Tytus (żył 39–81 n.e.; cesarz 79–81) — Wychowywał się na dworze Klaudiusza razem z Brytanikiem. Za rządów ojca był jego wspólnikiem i prefektem gwardii; Swetoniusz pisze, że rządził nią twardo i kazał zabić Cecynę.
Flawiusz Klemens (konsul 95 n.e.) — Swetoniusz nazywa go człowiekiem „godnej pogardy gnuśności”. Domicjan publicznie wyznaczył jego dwóch małych synów na następców i nadał im imiona Wespazjan i Domicjan.
Stefanus (zm. 96 n.e.) — Oskarżony o sprzeniewierzenie, sam zgłosił się do spiskowców. Swetoniusz pisze, że przez kilka dni nosił lewą rękę w wełnianych bandażach, jakby była chora, i ukrył w nich sztylet.
Partenius (szambelan Domicjana) — Szambelan Domicjana, czyli dworzanin od cesarskiej sypialni. Dion wymienia go pierwszego wśród spiskowców i pisze, że cesarz tak go wyróżniał, że pozwolił mu nosić miecz.
Decebal (król Daków od ok. 86/87 n.e.) — Dion pisze, że znał się na wojnie jak mało kto: wiedział, kiedy uderzyć, a kiedy się cofnąć, i umiał wykorzystać zarówno zwycięstwo, jak i klęskę. Władzę objął po klęsce Rzymian w Mezji (85 n.
Nerwa (panował 96–98 n.e.) — Dion pisze, że spiskowcy przeciw Domicjanowi pytali o tron wielu ludzi, ale każdy odmawiał, bojąc się prowokacji. Zgodził się Marek Kokcejusz Nerwa: z najszlachetniejszego rodu, łagodny, a przy tym zagrożony, bo astrologowie wróżyli mu władzę.
Gnejusz Domicjusz Korbulon (zm. 67 n.e.) — Dion opisuje go jako wodza w starym stylu: silnego, przenikliwego i uczciwego wobec przyjaciół i wrogów. Wojował z Partami o Armenię.
Epafrodyt (stracony w 95 n.e.) — Epafrodyt był wyzwoleńcem i sekretarzem Nerona. Swetoniusz pisze, że w 68 roku pomógł cesarzowi odebrać sobie życie.
Agryppa I (król Judei 41–44 n.e.) — Wnuk Heroda Wielkiego, przyjaciel Kaliguli i Klaudiusza. Za Tyberiusza trafił w łańcuchy po donosie własnego wyzwoleńca, który podsłuchał, jak życzył Kaliguli rychłego tronu.
Antonia Młodsza (36 p.n.e. – 37 n.e.) — Córka Marka Antoniusza i Oktawii Młodszej, siostry Augusta. Żona Druzusa Starszego, brata Tyberiusza; po jego śmierci, jak pisze Józef Flawiusz, nie wyszła już za mąż, choć namawiał ją do tego sam August.
Eleazar ben Jair (zm. 73 albo 74 n.e.) — Przywódca sykariuszy, radykalnego stronnictwa powstania, które za wrogów uważało nawet Żydów skłonnych do ugody z Rzymem. Józef Flawiusz pisze, że był potomkiem Judy Galilejczyka, który kiedyś namawiał rodaków, by nie płacili Rzymowi podatków.
Flawia Domitylla (żona Wespazjana) (zm. przed 69 n.e.) — Swetoniusz pisze, że była najpierw kochanką rzymskiego rycerza z Sabraty w Afryce, a jej ojciec, skromny pisarz kwestora, wywalczył w sądzie uznanie jej za wolnourodzoną obywatelkę. Urodziła Wespazjanowi Tytusa, Domicjana i córkę Domityllę.
Helwidiusz Pryskus (zm. ok. 75 n.e.) — Zięć Traseusza Petusa, znanego z czasów Nerona. Jako pretor w 70 roku złożył ofiarę przy fundamentach odbudowywanego Kapitolu.
Józef Flawiusz (ur. 37/38, zm. ok. 100 n.e.) — W 67 roku bronił Jotapaty przez 47 dni. Po jej upadku poddał się i według własnej relacji zapowiedział Wespazjanowi i Tytusowi władzę.
Kenis (Antonia Caenis) (zm. ok. 75 n.e.) — Służyła jako sekretarka Antonii Młodszej. Dion pisze, że to jej Antonia podyktowała tajny list do Tyberiusza o Sejanie, a Kenis odparła, że wszystko nosi w pamięci i nie da się tego wymazać.
Szymon bar Giora (zm. 71 n.e.) — W czasie oblężenia trzymał zewnętrzny pierścień murów Jerozolimy. Po zdobyciu miasta wzięty do niewoli i poprowadzony w triumfie Wespazjana i Tytusa.
Wespazjan (panował 69–79 n.e.) — Syn poborcy podatków z kraju Sabinów. Za Klaudiusza walczył w Brytanii, za Nerona dowodził wojną w Judei.